Wat voorafging

Het is vakantie, kerstvakantie voor ons als gezin. Heerlijk twee weken genieten van de kerstdagen, oud & nieuw en van elkaar. Toch hebben we maandag 23 december een afspraak bij de kinderarts. Een week ervoor hebben we op mijn verzoek een afspraak gehad bij de kinderopvang van Julia. Het laat mij niet meer los. Ik voel dat er iets aan de hand is. Maar wat is dat 'iets'? Is het mijn onderbuikgevoel misschien? Mijn moederinstinct? Op de opvang geven ze aan waar ik al bang voor was. Ook zij voelen dat ‘iets’.
Julia is anders dan de andere kinderen. Julia loopt motorisch een aantal maanden achter. Ze kan niet tijgeren, kruipen en staan. Dit valt steeds meer op in vergelijking met haar leeftijdgenootjes. Ook de begeleidsters van de opvang zien die blik in Julia’s oogjes. Een lege blik, soms, alsof ze afwezig is. Even in haar eigen wereldje. Maar ook een blik alsof ze dingen niet begrijpt.

Natuurlijk probeerde ik wel bij anderen wat te peilen hoe de ontwikkeling van hun kindje ging, maar daar werd het voor mij niet duidelijker van. Ik maakte me teveel zorgen werd er dan gezegd. Er waren wel meer kinderen die achterliepen, waarbij het allemaal wel goed kwam.

''Niet iedereen kan het gemiddelde zijn''.
''Je moet je kinderen niet met elkaar vergelijken''.
''Julia doet het op haar eigen tempo''.

Toch zijn het bepaalde blikken in haar ogen die mij dat onbestemde gevoel bleven geven. Het gevoel dat er meer aan de hand was, maar wat?

Ik besprak mijn  gevoelens met de huisarts. Wat een opluchting dat ik mijn zorgen kon delen met een arts. Ik vertelde voor het eerst dat ik dacht aan het Downsyndroom. De huisarts lachte mij niet uit, ze veroordeelde mij niet en ik deed Julia niet tekort als ik het hardop zou zeggen. De huisarts luisterde naar mijn verhaal en naar mijn moedergevoel. Ik vertelde dat ik mij al maanden zorgen maakte. Ik googelde vaak op verstandelijke beperking en dat kwam vooral door Julia haar blik, wat ik moeilijk kan uitleggen. De huisarts zag mijn zorg en als ze naar Julia keek dan begreep ze mijn zorg. Ze regelde met spoed een plekje bij de kinderarts. Wat was ik opgelucht, een arts die mijn zorgen deelde.
En toen... toen in de auto op weg naar huis heb ik ontzettend hard gehuild. Ik wist dat de huisarts gelijk had. Waarom heb ik al die maanden niet durven doorpakken?!

 

lees verder:  De diagnose

Boek bestellen: Hou van mij zoals ik ben!